Suluhan, Ankara’lı elişi seven
okurların çok iyi bildikleri tarihi bir han.
Her çeşit elişi malzemesini satan dükkanlarla çevrili, avlulu, iki katlı bu tarihi han; benim de vakit buldukça; bir şey almasam da
sadece bakmak için bile gidip; severek dolaştığım bir yer.
Geçtiğimiz hafta yolum düştü.
Dolaşırken kapının hemen yanındaki bir
satıcının, üzerinde çiviler çakılı
dokuma tezgahlarından farklı boylarda sattığını görür görmez atladım. Dokuma işi
beni aşar. Kuzuş’a bir takı askılığı yapmak fikri ile; 50 x 100 cm olan bir tanesini aldım. Omuzuma
astım. Başka alışverişlerimde olduğu için; omuzumda çivili tezgah ile biraz
dolaştım. İnsanlar, bir omuzunda çivili bir tezgah ile dolaşırken
biraz tuhaf baktılar ama; aldırmadım. Herhalde sokakta kendine göre bir önlem
almış diye düşünmüşlerdir.
Eve geldim. Kuzuş’a yapmayı
düşündüğüm takı askılığını tarif ettim.
Sanki pek kafasına yatmadı. O böyle ağaç dallarından bir şey istiyormuş. "İyi o
zaman, ben de bunu hareketli resim
panosu yaparım” dedim. Zaten ne zamandır salondaki konsolun üstüne resimleri
değiştirerek asabileceğim bir pano yapma fikrim vardı. Çerçevenin arkasına beyaz
bir tel çaktık evin diğer reisi ile. Griye boyadım. Aslında eskitme
yapmak istiyordum ama, onun için mumlama yapmak gerekiyordu sanırım. O aşamayı atlamışım.
Biraz zımpara ile altındaki beyaz rengi çıkarmaya çalıştım. Nylon ipi uzun
kenara paralel, ince kurdeleyi çapraz
olarak çivilere bağladım.
Konsolun üstüne koydum. Resimleri asmaya başladım. Küçük mandallar bu iş için
ideal. Ataş da olabilir. Bu yılın anı resimleri bu çerçevede yerlerini almaya
başladı.
Neredeeeen nereye....
Yaşasın dönüşüm....
